Warstwa ozonu osłania ziemię przed słonecznym promieniowaniem ultrafioletowym (UV). W 1982 r. naukowcy zaobserwowali na Antarktydzie, że każdej wiosny poziom ozonu w powietrzu obniża się o 50%.

Spadek ozonu jest spowodowany emisją gazów przemysłowych, szczególnie CFC  (chlorofluorowęglowodorów), które unoszą się i łączą z ozonem. CFC zostały zakazane w 1996 r., ale dziura ozonowa dalej rośnie. Poziom ozonu jest obecnie stale monitorowany przez satelity umieszczone w przestrzeni kosmicznej.