Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej i Paktu Północnoatlantyckiego spowodowało zmianę spojrzenia na organizację systemów ratownictwa medycznego w naszym kraju. Pojawiła się konieczność dostosowania metod działania służb ratowniczych do standardów Światowych. Kluczowym elementem takiego systemu stał się jednolity  sposób udzielania świadczeń zdrowotnych. Dotychczas standaryzacja była tylko zaleceniem, w chwili obecnej stała się koniecznością.

Z początkiem roku 2007 została wprowadzona w Polsce ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym, która zbliża nasz system opieki zdrowotnej do standardów światowych. Warto więc przyjrzeć się, o co tak naprawdę chodzi w tym nowym porządku rzeczy i z czego on wynika, jak również, co z tego wszystkiego wynika również dla nas, jako pracowników szeroko rozumianej Służby Zdrowia.

Postępowanie w stanach zagrożenia życia to także umiejętność prowadzenia resuscytacji krążeniowo - oddechowej. Rozwój technik resuscytacyjnych opartych o badania naukowe można datować od końca lat 50- tych ubiegłego wieku. P. Safar wykazał, że najbardziej efektywną metodą wentylacji tzw. bezprzyrządową, jest metoda usta ? usta oraz to, że drogi oddechowe u nieprzytomnych pacjentów można udrożnić odginając głowę ku tyłowi i unosząc żuchwę.

Nowoczesna resuscytacja zaczęła rozwijać się od lat   60-tych dwudziestego wieku, kiedy to W. Kouwenhoven zaprezentował technikę zewnętrznego masażu serca. Od 1961 roku P. Safar wskazał na połączenie wentylacji dodatnimi ciśnieniami z wykonywaniem uciskania klatki piersiowej. Wzajemne połączenie przywracania funkcji układu oddechowego i krążenia krwi zostało nazwane resuscytacją krążeniowo ? oddechową, w języku angielskim ? cardiopulmonary resuscitation ? CPR. Opracowany schemat postępowania znany powszechnie jako A ? B ? C (A ? Airway - drogi oddechowe, B ? Breathing - oddychanie,  C ? Circulation -krążenie) upowszechnił się na całym świecie.

W 1991 roku po raz pierwszy wprowadzono pojęcie tzw. łańcucha przeżycia (chain of survival), a realizowanie poszczególnych jego ogniw miało zapewniać większą skuteczność postępowania w stanie zagrożenia życia. Instytucje, które są odpowiedzialne za tworzenie standardów postępowania w stanach zagrożenia życia i ich ustawiczne udoskonalanie to między innymi Europejska Rada Resuscytacji (European Resuscitation Council ? ERC) w tym Polska Rada Resuscytacji - PRC, Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne (American Heart Association ? AHA) oraz Międzynarodowy Komitet Łącznikowy do spraw Resuscytacji (International Liaison Committee on Resuscitation ? ILCOR).