Choroba meningokokowa występuje na całym świecie, jednak obszar subsacharyjskiej Afryki rozciągający się od Etiopii do Mali uznany został za obszary wysokiego ryzyka występowania zachorowań. Zachorowania pojawiają się głównie w porze suchej (od grudnia do czerwca). W okresie od 4 stycznia do 28 marca 2010 r., w Czadzie odnotowano 1531 przypadków zachorowań, 151 zgonów z powodu choroby meningokokowej. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, iż zachorowania spowodowane były szczepami Neisseria meningitidis serogrupy A oraz W135.

Informacje nt. inwazyjnej choroby meningokokowej

Inwazyjna choroba meningokokowa wywoływana jest przez bakterie (Neisseria meningitidis), które rozprzestrzeniają się przez bliski, bezpośredni kontakt lub długi kontakt z osobą zakażoną lub nosicielem. Bakteria bytuje w nosogardzieli, więc najczęściej przenosi się ze śliną lub wydzieliną z układu oddechowego. Meningokoki nie przeżywają długo poza organizmem człowieka. Nie rozprzestrzeniają się poprzez wdychanie powietrza w środowisku, w którym przebywała osoba zakażona lub nosiciel. Objawy choroby meningokokowej obejmują m.in.: gorączkę, bóle głowy, sztywność karku, nudności, wymioty, światłowstręt, bezsenność, drgawki. Charakterystycznym objawem w postępującym zakażeniu jest wysypka wybroczynowa ? plamki na skórze całego ciała w postaci drobnych czerwonych punkcików zlewających się w późniejszym okresie w duże plamy, które nie bledną pod naciskiem.

Zalecenia dla podróżujących

Osoby podróżujące w tereny endemicznego występowania inwazyjnej choroby meningokokowej, powinny zaszczepić się przeciwko tej chorobie. Szczepienie należy wykonać najpóźniej 10 dni przed podróżą, gdyż odporność wykształca się w czasie
7-10 dni po szczepieniu.  Szczepionkę można podać osobom od 2 miesiąca życia. Należy jednak pamiętać, nie zabezpiecza ona przed zakażeniem Neisseria meningitidis typu B.

Każdorazowo zasadność szczepień należy skonsultować z lekarzem !

Ponadto w trakcie podróży niezbędne jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny oraz unikanie ryzykownych zachowań sprzyjających zakażeniu,  w tym m.in.:

• używania przez kilka osób wspólnych naczyń, sztućców, picie z jednej butelki,
• długotrwałego przebywania w zatłoczonych pomieszczeniach o dużym natężeniu hałasu (np. w dyskotekach, na koncertach),
• przebywania przez dłuższy czas wielu osób w małych, zamkniętych pomieszczeniach,
• przygodnych pocałunków,
• palenia wspólnie jednego papierosa.

Bardziej podatni na zakażenie są ludzie, których organizm jest osłabiony wcześniejszymi infekcjami, wysiłkiem fizycznym, stresem, długotrwałym odchudzaniem.

W razie zachorowania w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską. Przyjęcie antybiotyku minimalizuje ciężki przebieg choroby, ale leczenie musi rozpocząć się najszybciej jak to możliwe.

Źródło: http://www.pis.gov.pl/?dep=711